Door Ilona Thomassen, Voorzitter Samenwerkingsverband Pijnpatiënten naar één stem

Het grote epidemiologische onderzoek van Breivik naar chronische pijn en de consequenties daarvan, dateert alweer uit 2006. Toch is er nog steeds geen krachtige (politieke) stem om de zorg voor chronisch pijnpatiënten daadwerkelijk te verbeteren. Miljoenen patiënten wachten op een echt antwoord om, het liefst met minder pijn, iets te kunnen doen aan hun kwaliteit van leven.

Er zijn initiatieven zoals werken in multidisciplinaire teams omdat chronische pijn alle domeinen van het leven raakt. Er zijn pogingen tot netwerken en samenwerking tussen de 1e en de 2e lijn. En er zijn veel betrokken behandelaars die met onderzoek en artikelen actief zijn op het terrein van chronische pijn. Maar de stap naar ‘personalized medicine’ is nog toekomstmuziek.

Het wordt dan ook tijd voor een daadwerkelijke aanpak. In 2020 zouden pijnpatiënten de kwaliteit van zorg moeten waarderen met tenminste een 8 en niet met een 5,7 zoals nu het geval is. Betere zorg is ook nodig voor de preventie van chronische pijn. De juiste diagnose en de juiste behandeling door de juiste behandelaars op het juiste moment, moeten het aantal patiënten dat overgaat van acute naar chronische pijn verminderen.

Door de Zorgstandaard Chronische pijn zouden het model en de organisatie van de zorg kunnen veranderen, maar dan is het noodzakelijk dat iedereen actief meedoet. Wanneer patiënten, zorgverleners en verzekeraars samenwerken moet het lukken om de kwaliteit van leven te verbeteren en, niet onbelangrijk, om de hoge maatschappelijke kosten te verminderen.

De Week van de Pijn 2016 laat zien wat gedreven mensen alleen al door persoonlijke betrokkenheid kunnen bereiken. Met diverse evenementen in het land en twee congressen wordt aandacht besteed aan nieuwe inzichten en concrete handvatten voor betere behandeling. Daarnaast is er een documentaire gemaakt die laat zien wat chronische pijn doet met je dagelijks leven, werk en relaties.

Alle pijn de wereld uit, dat gaat niet lukken. Maar de wereld is zoveel meer dan alleen pijn. Dat is het perspectief dat we patiënten kunnen bieden. Een patiënte vertelde onlangs: “Ik heb een buiten- en een binnenwereld. De buitenwereld begrijpt niet wat pijn mij kost aan verdriet, energie en niet meer meetellen. De binnenwereld kan het niet vertellen omdat die pijn mijn leven zo beheerst”. Pijn vervreemdt je dus en daar moet een einde aan komen.

Bron: Nederlandstalig Tijdschrift Pijnbestrijding